"- نازلی! بهار خنده زد و ارغوان شکفت.

در خانه ، زیر پنجره گل داد یاس پیر.

دست از گمان بردار!

با مرگ نحس پنجه میفکن!

بودن به از نبود شدن،خاصه در بهار..."

نازلی سخن نگفت ،

نازلی بنفشه بود:

گل داد و

             مژده داد:"زمستان شکست!"

                                                          و

                                                                 رفت...

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"برای کسی که خیلی زود از پیشم رفت و رفتنش روزی هزار بار پوچ بودن زندگی را در قلبم  کنده کاری کرد

                                                                                                                                                                                                                                                  برای پدرم...."